ماندگاري انقلاب اسلامي

ما دو عيد در پيش داريم؛ يک عيد انقلاب که روز بيست ودوّم بهمن است و سه روز ديگر است؛ يک عيد انتخاب؛ انتخابات هم در واقع عيد است. اين دو عيد را بايد گرامي بداريم. اين دو عيد دو عيد پرمعنا و پرمضمون است براي ما. در مورد عيد اوّل که عيد انقلاب است -روز بيست ودوّم بهمن- حقيقتاً ملّت ما در طول اين 37 سال، اين روز را به معناي يک عيد واقعي گرامي داشته است. عيد يعني آن مناسبتي که هر سال تکرار ميشود؛ ريشه ي «عيد» از «عود» است؛ يعني هر سال يک روزي را به يک مناسبتي تکرار ميکنيم، تکرار شادمانه؛ اين تکرار شادمانه نسبت به روز بيست ودوّم بهمن که روز پيروزي انقلاب تعيين شده، هر سال با قوّت و قدرت ادامه داشته. اين در ايران و در همه ي جهان بي نظير است؛ يعني کشورهايي داشته ايم که انقلاب کرده اند [امّا] سالگرد انقلاب با حضور مردم و با اين حجم عظيم در سرتاسر کشور در هيچ جاي دنيا نيست. اين چيزي که عرض ميکنم، يک واقعيّتي است، اين يک اطّلاع است؛ حدس و تحليل نيست؛ واقعيّت اين است. در کشورهاي انقلابي، سالگرد انقلاب را گرامي ميدارند؛ يک عدّه اي آنجا روي آن ايوان مي ايستند، يک عدّه هم مي آيند جلويشان رژه ميروند؛ اين ميشود سالگرد انقلاب؛ مردم هم مشغول کار خودشان هستند. در اينجا سالگرد انقلاب به وسيله ي مردم اساساً بزرگداشت ميشود و نگاهداشت ميشود، گرامي داشته ميشود. مردم هستند که مي آيند در هواي سرد، مشکلات، يخ بندان، باران، برف، همه جور وارد اين ميدان ميشوند و خودشان را نشان ميدهند؛ حضور مردمي. اين سلسله تمام نشدني است. شايد نيمي از کساني که امسال در بيست ودوّم بهمن شرکت ميکنند، کساني هستند که بيست ودوّم بهمن [57] را اصلاً نديده اند و سنّ آنها اقتضا نميکند؛ مال بعد از بيست ودوّم بهمن [57] هستند امّا شرکت ميکنند. در واقع اين بازآفريني انقلاب است؛ چون انقلاب ما با تير و تفنگ و اين چيزها نبود، با حضور تنِ مردم در خيابانها بود؛ مردم نه فقط با ميلشان، نه [فقط] با اراده شان، نه [فقط] با احساس و عاطفه شان، بلکه با جسمشان در عرصه و در صحنه آمدند. سخت هم بود؛ در مقابلش تيراندازي بود، در مقابلش کشتن بود، در مقابلش خطرهاي گوناگون بود؛ اين خطرها را تحمّل کردند و به خيابان آمدند. استمرار اين اراده ي مستحکم و پولادين، نظام بي پايه و رژيم پوسيده و وابسته ي پهلوي را ريشه کن کرد؛ يعني حضور جسمي مردم، همراه با اراده و عزم و محبّت و پشتيباني، در خيابانها و در صحنه؛ [اينها] نشانه ي حضور است. اين حضور را مردم در اين 37 سال حفظ کرده اند، امسال هم خواهيد ديد که به توفيق و فضل الهي حضور مردم در خيابانها حضور چشمگير و دشمن شکني خواهد بود.
نبايد گذاشت اين خاطره کهنه بشود؛ نبايد گذاشت اين حادثه ي عظيم به دست غفلت و فراموشي سپرده بشود؛ انقلاب زنده است و ما در نيمه راه انقلابيم. عزيزان من! توجّه داريد که انقلاب يک حادثه ي دفعي نيست؛ انقلاب يک دگرگوني است؛ اين دگرگوني بتدريج انجام ميگيرد. بله، حرکت انقلابي در اوّل لازم است، تشکيل نظام انقلابي لازم است امّا تا وقتي که اين انقلاب بتواند پايه هاي خود را محکم کند و اهداف خود را تحقّق ببخشد، تدريج وجود دارد، مرور زمان لازم دارد. اگرچنانچه آن هدفها از ياد رفت، آن حادثه فراموش شد، آن وقت آن جوري ميشود که در خيلي از کشورهاي بظاهر انقلابي ديده شد؛ بعضي انقلابها در نطفه خفه شد -مثل همينهايي که در زمان ما، همين چند سال اخير، اتّفاق افتاد و واقعاً در نطفه خفه شد- بعضي هم بعد از به دنيا آمدن جوان مرگ شدند. علّتش همين بود؛ علّتش انحراف بود از هدفهايي که اعلام شده بود. آن هدفها بايستي باقي بمانند؛ هدفِ عدالت اجتماعي، هدفِ تحقّق زندگي اسلامي به معناي واقعي -که عزّت دنيا و آخرت در زندگي اسلامي است- هدفِ تشکيل يک جامعه ي اسلامي که در آن جامعه، هم علم هست، هم عدل هست، هم اخلاق هست، هم عزّت هست، هم پيشرفت هست. هدف اينها است؛ ما به اين هدفها هنوز نرسيده ايم و در نيمه راه اين هدفها هستيم.
بايستي حادثه ي انقلاب و حقيقت انقلاب، دائم در ذهن و دل ما زنده باشد؛ باقي باشد. جبهه ي دشمن اتّفاقاً، روي همين نقطه تکيه دارد. اينکه در خبرهاي خارجي مي بينيد که فلان سياستمدار آمريکايي گفته است که ما نظام جمهوري اسلامي را تغيير رژيم نميخواهيم بدهيم [بلکه ] تغيير رفتار ميخواهيم بدهيم -ميگويند ديگر؛ شنفته ايد- تغيير رفتار يعني همين؛ يعني تا حالا رفتار نظام جمهوري اسلامي رفتار انقلاب بود، رفتار انقلابي بود، در خدمت انقلاب بود، ميخواهيم اين را تغيير بدهيم. من به ديپلمات هاي خودمان هم که چند ماه قبل از اين، اينجا جمع بودند گفتم(2) که اينها از اسم جمهوري اسلامي خيلي باکي ندارند؛ حتّي از اينکه يک عمامه به سري در رأس جمهوري اسلامي باشد هم [باکي ندارند]؛ اگرچنانچه جمهوري اسلامي محتواي خود را از دست بدهد، اسلامي بودن را و انقلابي بودن را از دست بدهد، اينها با آن کنار مي آيند. آنچه با آن دشمني دارند عبارت است از محتواي جمهوري اسلامي؛ جبهه ي دشمن اين جور است. همه ي تلاش آنها اين است که حرکت جمهوري اسلامي را به سمت هدفهاي الهي و اسلامي، هدفهاي عزّت آفرين و قدرت آفرين از بين ببرند؛ دنبال اين است که سلطه ي خود را بر اين کشور دوباره تجديد کند.